بسکه جولانگاه شوقم اضطراب آلوده است

خلعت دل در چه کوتاهی ست بر بالای من

شبنم وحشت کمین الفت پرست رنگ نیست

چشمکی دارد پری درکسوت مینای من

جاده یکسر موج سیلابست در صحرای من

سایه در دشتی که صد محمل تمنا می کشد

می روم از خویش و امیدی ندارم وای من