جاده یکسر موج سیلابست در صحرای من

شبنم وحشت کمین الفت پرست رنگ نیست

چشمکی دارد پری درکسوت مینای من

بسکه جولانگاه شوقم اضطراب آلوده است

سایه در دشتی که صد محمل تمنا می کشد

می روم از خویش و امیدی ندارم وای من

سیر دیر و کعبه جز آوارگیهایم نخواست