چو شبنم گوشه چشمی ست مینای شراب من

به تحقیق چه پردازم که از نیرنگ دانشها

دلیل وحدت خویش است هر جا در نقاب من

قناعت ساغر حیرت غم و شادی نمی داند

غبارم را تپیدن دارد از ذوق فنا غافل

همان خاکم اگر آرام گیرد اضطراب من

ندانم با کدامین ذره سنجم هستی خود را