ندانم با کدامین ذره سنجم هستی خود را

چو شبنم گوشه چشمی ست مینای شراب من

غبارم را تپیدن دارد از ذوق فنا غافل

همان خاکم اگر آرام گیرد اضطراب من

که در وزن کمی بسیار پیش آید حساب من

به راحت تهمتی دارم ز احوالم چه می پرسی

چو مخمل هم به چشم دیگران دریاب خواب من