غبارم را تپیدن دارد از ذوق فنا غافل

دلیل وحدت خویش است هر جا در نقاب من

قناعت ساغر حیرت غم و شادی نمی داند

چو شبنم گوشه چشمی ست مینای شراب من

همان خاکم اگر آرام گیرد اضطراب من

ندانم با کدامین ذره سنجم هستی خود را

که در وزن کمی بسیار پیش آید حساب من