بر ریشه تنیده ست هجوم ثمر من

مینای سرشکم می سودای که دارد

عمری ست پری می چکد از چشم تر من

چون سبحه و زنار گسستن چه خیال است

ناموس دلم درگره ضبط نفسهاست

اشک است گر از رشته برآید گهر من

آیینه تحقیق شکستم چه توان کرد