آینه موج گل زند تا ابد از غبار من

دوش نسیم مژده ای گل به سر امید زد

کز ره دور می رسد سرو چمن سوار من

گر به تبسمی رسد صبح بهار وعده ات

گر همه زخم خورده ام گل زکف تو برده ام

باغ حناست هر کجا خون چکد از شکار من

فرصت دیگرم کجاست تا کنم آرزوی وصل