سوختنم همان بجاست ناله نکرد کار من

عکس تحیر آب و رنگ منفعل است از آینه

گرد نفس نمی کند هستی من ز عار من

آه سپند حسرتم گرمی مجمری ندید

کاش به وامی از عرق حق وفا ادا شود

نم نگذاشت در جبین گریه شرمسار من

خاک تپیدنم که برد گرد مرا به کوی تو