خاک تپیدنم که برد گرد مرا به کوی تو

سوختنم همان بجاست ناله نکرد کار من

کاش به وامی از عرق حق وفا ادا شود

نم نگذاشت در جبین گریه شرمسار من

بنده حیرتم که کرد آینه ات دچار من

ظاهر و باطن دگر نیست به ساز این نشاط

تا من و تو اثر نواست نغمه توست تار من