بنده حیرتم که کرد آینه ات دچار من

کاش به وامی از عرق حق وفا ادا شود

نم نگذاشت در جبین گریه شرمسار من

خاک تپیدنم که برد گرد مرا به کوی تو

ظاهر و باطن دگر نیست به ساز این نشاط

تا من و تو اثر نواست نغمه توست تار من

گربه سپهرم التجاست ورمه و مهرم آشناست