نم نگذاشت در جبین گریه شرمسار من

آه سپند حسرتم گرمی مجمری ندید

سوختنم همان بجاست ناله نکرد کار من

کاش به وامی از عرق حق وفا ادا شود

خاک تپیدنم که برد گرد مرا به کوی تو

بنده حیرتم که کرد آینه ات دچار من

ظاهر و باطن دگر نیست به ساز این نشاط