اثر از زخم نخجیرم دو بالا می زند ساغر

به فکر پرتو خود داغ شد طبع منیر من

ازین مشت غبار آرایش دیگر نمی آید

مگر ریزد جنون در جیب پروازی عبیر من

به رنگ آه و اشک است آب پیکانهای تیر من

شکستن نیست آهنگی که از سازم برون آید

مزاج چینی ام موی دگر دارد خمیر من