شکستن نیست آهنگی که از سازم برون آید

مگر ریزد جنون در جیب پروازی عبیر من

اثر از زخم نخجیرم دو بالا می زند ساغر

به رنگ آه و اشک است آب پیکانهای تیر من

مزاج چینی ام موی دگر دارد خمیر من

به کنج بیخودی بیدل دماغ التفاتی کو

که شور حشر را افسانه گیرد گوشه گیر من