ندیدم جز تعلق هر قدر بال و پر افشاندم

به چشم ذره مژگانی کند جسم حقیر من

به هر واماندگی ممنون بخت تیره خویشم

که چون سایه به پای کس نپیچیده ست قیر من

چه سازد گر نه با دام و قفس سازد اسیر من

نشانم روشن است اما سر و برگ تسلی کو

هنوز ازکج خرامیها کماندار است تیر من