بهاری داشتم اما تامل گل نچید از من

چو مژگان کز خمیدن می کند ساز نگه باطل

قد پیری به طومار هوس ها خط کشید از من

به یاد گفت وگو ناقدردان مدعا رفتم

به یاد جلوه ات مرهون حسرت دارم آغوشی

که هر جا حیرتی گل کرد مژگان آفرید از من

تپیدم ، ناله کردم ، داغ گشتم ، خاک گردیدم