که هر جا حیرتی گل کرد مژگان آفرید از من

به یاد گفت وگو ناقدردان مدعا رفتم

بهاری داشتم اما تامل گل نچید از من

به یاد جلوه ات مرهون حسرت دارم آغوشی

تپیدم ، ناله کردم ، داغ گشتم ، خاک گردیدم

وفا افسانه ها دارد که می باید شنید از من

به مردن هم چه امکانست مژگانم بهم آید