شهپر عنقاست موج جوهر آیینه ام

چشم بند است اینکه او خود را بپوشاند ز من

آبیار مزرع خاموشی ام اما چه سود

شوق می کارد نفس تا ناله رویاند ز من

مزد آن صیقل که تمثالی بخنداند ز من

بر غبار الفت این دشت دست افشانده ام

یاس می ترسم جنون را هم برون راند ز من