هیچ صبح از عهده شامم نمی آید برون

مزد آن صیقل که تمثالی بخنداند ز من

بر غبار الفت این دشت دست افشانده ام

یاس می ترسم جنون را هم برون راند ز من

داغ نومیدی مگر خورشید جوشاند ز من

نخل یٱس از سوختنها دارد امید بهار

کاش بی برگی پر پروانه رویاند ز من