نخل یٱس از سوختنها دارد امید بهار

یاس می ترسم جنون را هم برون راند ز من

هیچ صبح از عهده شامم نمی آید برون

داغ نومیدی مگر خورشید جوشاند ز من

کاش بی برگی پر پروانه رویاند ز من

داغ شد از خجلت بنیاد من سیل فنا

آنقدر گردی نمی یابد که بنشاند ز من