کاش بی برگی پر پروانه رویاند ز من

هیچ صبح از عهده شامم نمی آید برون

داغ نومیدی مگر خورشید جوشاند ز من

نخل یٱس از سوختنها دارد امید بهار

داغ شد از خجلت بنیاد من سیل فنا

آنقدر گردی نمی یابد که بنشاند ز من

سایه دار ان ! به که دیگر بر ندارم سر ز خاک