چون حباب آیینه ام چشمی ست آنهم بی نگاه

آنقدر گردی نمی یابد که بنشاند ز من

سایه دار ان ! به که دیگر بر ندارم سر ز خاک

تا توانایی دل موری نرنجاند ز من

آه از آن روزی که حیرت دامن افشاند ز من

در مقامی کا متحان گیرد عیار اعتبار

مایه تمثالی ست گر آیینه بستاند ز من