در مقامی کا متحان گیرد عیار اعتبار

تا توانایی دل موری نرنجاند ز من

چون حباب آیینه ام چشمی ست آنهم بی نگاه

آه از آن روزی که حیرت دامن افشاند ز من

مایه تمثالی ست گر آیینه بستاند ز من

تا نجوشد سرمه ازخاکستر من چون سپند

خامشی را هم محبت ناله می داند ز من