غم عمر تلف گردیده تا کی بایدم خوردن

گران شد زندگی اما نمی افتد ز دوش من

تسلی کشته ام چون مو ج گوهر لیک زین غافل

که خاکست اینکه می نوشد زبان بحر نوش من

ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من

چنین دیوانه یاد بناگوش که می باشم

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من