چنین دیوانه یاد بناگوش که می باشم

که خاکست اینکه می نوشد زبان بحر نوش من

غم عمر تلف گردیده تا کی بایدم خوردن

ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

گریبان بایدم چون گل دمید از لب گشودنها

ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من