گریبان بایدم چون گل دمید از لب گشودنها

ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من

چنین دیوانه یاد بناگوش که می باشم

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من

چه می کردم اگر بی پرده می کردم تماشایت

ترا در خانه آیینه دیدم رفت هوش من