ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من

چنین دیوانه یاد بناگوش که می باشم

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

گریبان بایدم چون گل دمید از لب گشودنها

چه می کردم اگر بی پرده می کردم تماشایت

ترا در خانه آیینه دیدم رفت هوش من

نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم