ترا در خانه آیینه دیدم رفت هوش من

گریبان بایدم چون گل دمید از لب گشودنها

ز وضع غنچه حرف عافیت نشنید گوش من

چه می کردم اگر بی پرده می کردم تماشایت

نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم

محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من

به رنگی بی زبانم در ادبگاه نگاه او