ز هر امروز شامی دارد استقبال دوش من

تسلی کشته ام چون مو ج گوهر لیک زین غافل

که خاکست اینکه می نوشد زبان بحر نوش من

غم عمر تلف گردیده تا کی بایدم خوردن

چنین دیوانه یاد بناگوش که می باشم

که گوش صبح محشر پنبه دارد از خروش من

گریبان بایدم چون گل دمید از لب گشودنها