به رنگی بی زبانم در ادبگاه نگاه او

ترا در خانه آیینه دیدم رفت هوش من

نشاندن نیست آسان همچو موج گوهر از پایم

محیط ازسرگذشت آسود تا یکقطره جوش من

که گرد سرمه فریادی است از وضع خموش من

قیامت بود اگر خود را چنین آلوده می دیدم

مرا ازچشم خود پوشید فضل عیب پوش من