گر شود روشن سواد نامه اعمال من

بی سبب فرصت شمار خجلت بیکاری ام

همچو تقویم کهن حشو است ماه و سال من

صبح محشر در غبار شام می سوزد نفس

عمرها شد شمع تصویرم به نومیدی گذشت

ز آتش دل هم نمی سوزم مپرس احوال من

ربشه ها دارد غبار من زمین تا آسمان