زیر پا آبله را مانع بالیدن نیست

هر که ساغر کشد از دست تو بد مستم من

نیست گل بی خبر از عالم نیرنگ بهار

تو اگر جلوه کنی آینه در دستم من

هست اقبال بلندم که سر پستم من

خدمت پیکر خم مغتنم فرصتهاست

نفسی چند کنون ماهی این شستم من