هر که ساغر کشد از دست تو بد مستم من

نسبت سلسله ریشه تاکم خون کرد

پا به گل داشتم و آبله ها بستم من

خاصه غیرت عشق است زدن شیشه به سنگ

نیست گل بی خبر از عالم نیرنگ بهار

تو اگر جلوه کنی آینه در دستم من

زیر پا آبله را مانع بالیدن نیست