به سایه دوری خورشید بست داغ ندامت

غمش به هر که کشد تیغ ، بال بسمل او من

کجا برم غم نیرنگ داغهای محبت

که شمع بود دل و سوختم به محفل او من

چرا غبار خودم گر نرفتم از دل او من

به عالمی که وفا تخم آرزوی تو کارد

دل است مزرع و آتش دمیده حاصل او من