به عالمی که وفا تخم آرزوی تو کارد

که شمع بود دل و سوختم به محفل او من

به سایه دوری خورشید بست داغ ندامت

چرا غبار خودم گر نرفتم از دل او من

دل است مزرع و آتش دمیده حاصل او من

کسی که برد به خاک آرزوی جوهر تیغت

به خون تپیدم و رستم چو سبزه از گل او من