کسی که برد به خاک آرزوی جوهر تیغت

چرا غبار خودم گر نرفتم از دل او من

به عالمی که وفا تخم آرزوی تو کارد

دل است مزرع و آتش دمیده حاصل او من

به خون تپیدم و رستم چو سبزه از گل او من

غبار تربت مجنون به این نواست پرافشان

که رفت لیلی و دارم سراغ محمل او من