که رفت لیلی و دارم سراغ محمل او من

کسی که برد به خاک آرزوی جوهر تیغت

به خون تپیدم و رستم چو سبزه از گل او من

غبار تربت مجنون به این نواست پرافشان

رهاکنید سخن سازی جهان فضولی

خجالت است که گوید زبان قایل او من

ز خود چه پرده گشایم جز او دگر چه نمایم