خجالت است که گوید زبان قایل او من

غبار تربت مجنون به این نواست پرافشان

که رفت لیلی و دارم سراغ محمل او من

رهاکنید سخن سازی جهان فضولی

ز خود چه پرده گشایم جز او دگر چه نمایم

حق است آینه او، خیال باطل او من

به جود و مهر، عطای سپهرکار ندارم