رهاکنید سخن سازی جهان فضولی

به خون تپیدم و رستم چو سبزه از گل او من

غبار تربت مجنون به این نواست پرافشان

که رفت لیلی و دارم سراغ محمل او من

خجالت است که گوید زبان قایل او من

ز خود چه پرده گشایم جز او دگر چه نمایم

حق است آینه او، خیال باطل او من