چو می آنکه عشرت عالمی ز گداز خود طلبیده من

به چه برگ ساز طرب کنم زچه جام نشئه طلب کنم

گل باغ شعله نچیده من ، می داغ دل نچشیده من

چوگل آنکه نسخه صد چمن ز نقاب جلوه گشوده تو

چه بلا ستمکش غیرتم چقدر نشانه حیرتم

که شهید خنجر ناز تو شده عالمی و تپیده من

تو به محفلی ننموده رو که ز تاب شعله غیرتش