چو دل گداخته از پی ات به رکاب اشک دویده من

می جام ناز و نیازها به خمار اگر نکشد چرا

ز سرجفا نگذشته تو ز در وفا نرمیده من

چو نگاه گرم به هر طرف که گذشته محمل ناز تو

تو و صد چمن طرب نمو من و شبنمی نگه آبرو

به بهار عالم رنگ و بو، همه جلوه تو، همه دیده من

نه جنون سینه دریدنی نه فنون مشق تپیدنی