باده چون آب گهر جوشید با مینای من

دستگاه عبرت اینجا جز تعلق هیچ نیست

می گشاید چشم من چون شمع خار پای من

کیست رنگ معنی از لفظم تواند کرد فرق

دیده آهو نگردد تهمت آلود بیاض

صبح یک خواب فراموش ست از شبهای من

هستی موهوم عرض بی نشانی هم نداد