هستی موهوم عرض بی نشانی هم نداد

باده چون آب گهر جوشید با مینای من

دیده آهو نگردد تهمت آلود بیاض

صبح یک خواب فراموش ست از شبهای من

ازنفس خون شد صدای شهپر عنقای من

می کشم چون صبح از اسباب این وحشت سرا

تهمت ربطی که نتوان بست بر اجزای من