تهمت ربطی که نتوان بست بر اجزای من

هستی موهوم عرض بی نشانی هم نداد

ازنفس خون شد صدای شهپر عنقای من

می کشم چون صبح از اسباب این وحشت سرا

فرصت ازکف رفت و دل کاری نکرد، افسوس عمر

کاروان بگذشت و من در خواب مردم ، وای من

کارگاه حیرتم بیدل خموشی باف نیست