می کشم چون صبح از اسباب این وحشت سرا

صبح یک خواب فراموش ست از شبهای من

هستی موهوم عرض بی نشانی هم نداد

ازنفس خون شد صدای شهپر عنقای من

تهمت ربطی که نتوان بست بر اجزای من

فرصت ازکف رفت و دل کاری نکرد، افسوس عمر

کاروان بگذشت و من در خواب مردم ، وای من