صبح یک خواب فراموش ست از شبهای من

کیست رنگ معنی از لفظم تواند کرد فرق

باده چون آب گهر جوشید با مینای من

دیده آهو نگردد تهمت آلود بیاض

هستی موهوم عرض بی نشانی هم نداد

ازنفس خون شد صدای شهپر عنقای من

می کشم چون صبح از اسباب این وحشت سرا