می درد چون صبح جیب آسمان سودای من

تا نفس پر می زند دل محو اسباب است و بس

رشته ها بسیار دارد گوهر دربای من

نشئه شور دماغم پر بلند افتاده است

بی نیاز دستگاه وحشت است آزادی ام

زحمتی چیدن ندارد دامن صحرای من

چون سپندم چشم زخم است انتظار سوختن