تا به نومیدی اگر باشد رسیدنهای من

آبیار مزرعم یارب تب سودای کیست

درد می جوشد چو تبخال از دمیدنهای من

صد بیابان آرزو بی جستجو طی می شود

آه دردم تهمت آلود رعونت نیستم

رستن است از قید هستی سرکشیدنهای من

از مقیمان بهارستان ضعف پیری ام