رستن است از قید هستی سرکشیدنهای من

صد بیابان آرزو بی جستجو طی می شود

تا به نومیدی اگر باشد رسیدنهای من

آه دردم تهمت آلود رعونت نیستم

از مقیمان بهارستان ضعف پیری ام

گل زنقش پا به سر دارد خمیدنهای من

عالمی را کرد حسرت بسمل ناز و نیاز