تنیده است بر آفاق شیر قالی من

طلسم من چو حباب آشیان عنقا بود

نفس پر از دو جهان کرد جای خالی من

به هر چه گوش نهی قصه پریشانی ست

فروغ کوکب عشاق اگر به این رنگ است

به اخگری نرسد تا ابد زگالی من

چو تخم آبله بیدل سر هوس نکشید