سرمه سا چشمی دو عالم را به جوش آو رده است

رفته گیرید اعتماد از خانه های بی ستون

با مراد نیک و بد یکسان نمی گردد فلک

این خم نیلی که دیدی رنگها دارد جنون

کیست دریابد که خاموشی چه می خواند فسون

اینقدر بر علم و فن مغرور آگاهی مباش

آخر این دفتر دو حرف است از حساب کاف و نون